Gisteren werd een sessie met mijn Taoistische genezer gefilmd, een gedenkwaardige gebeurtenis waarvan ik vermoed dat hij heel kijkend Nederland zal verbazen. Het is een onderdeel van een televisie-uitzending vanxa0VPRO-themaxa0over kanker en zelfmanagement, waarbij ik als patixebnt die kiest voor deels regulier, deels alternatieve behandeling, in beeld word gebracht.

Taoxefstische genezing

Inmiddels heb ik een aantal Taoxefstische sessies bij Ludwig Schutte vanxa0http://www.yinyangbalance.nlxa0achter de rug. Hij kwam voor mij op het juiste moment op mijn pad en gisteren werd voor mij opnieuw duidelijk waarom ik juist bij hem moest zijn. Het doel van mijn bezoeken aan hem zijn preventief, om ervoor te zorgen dat ik na alle reguliere behandelingen in balans kom en ook in de toekomst gezond blijf. Ik krijg van Ludwig oefeningen mee voor thuis die hier een bijdrage aan leveren. Op deze manier ben ik straks niet afhankelijk van anderen maar kan ik zelf invloed blijven uitoefenen op mijn gezondheid. Naast het aanwenden van een andere levensstijl en andere eetgewoonten is dit voor mij een belangrijk deel van zelfmanagement in het kader van kankerpreventie.

Een ander deel van de sessie is een energetische behandeling. Gisteren was deze gericht op het litteken en op mijn darmklachten die ik heb sinds de bestralingen. Omdat ik tijdens de behandeling op een behandeltafel lig en mijn ogen gesloten heb, zie ik niet wat Ludwig doet. Werkelijk, ik heb geen idee want hij behandelt mij zonder me aan te raken. Wel voel ik in mijn lijf als ik lig waar hij ongeveer boven mijn lichaam bezig is. Tijdens de behandeling ben ik in een diepe ontspanning, waarbij ik op een bepaald moment ook beelden door krijg. Tot mijn verrassing zag ik gisteren opnieuw beelden die te maken hebben met oude blokkades op zielsniveau, veroorzaakt door oude pijn uit een ver verleden.

Transformeren van oude pijn

Ik dacht dat ik alle pijn uit het verleden al voor de operatie had getransformeerd, met destijds een andere energetisch therapeut. Voor mijn gevoel had ik de tumor in mijn borst energetisch al lang verwijderd, nog voordat ik geopereerd werd. Gisteren schokte mijn lichaam opnieuw in alle hevigheid toen ik nieuwe beelden zag, de resten van een oud trauma wat nog opgeslagen zat in mijn lichaam. Het was een rare gewaarwording. Ook de cameraploeg was verrast door wat er gebeurde, want Ludwig raakte me niet aan en ik zag niet wat hij aan het doen was. Ik ben dan ook heel benieuwd hoe dat er straks uit ziet op de televisie!

Ik herinnerde me laterxa0een eerdere healingssessie, waarbij ik de woorden door kreeg: x91Make it big, make it a TV-campaign.x92xa0Destijds vond ik het een beetje overdreven, ik was er helemaal niet klaar voor en ik moest zelf nog ontzettend wennen aan alles wat er tijdens die energetische sessies gebeurde. Ik had toen niet kunnen vermoeden dat ik maanden later me zou aanmelden voor een televisieprogramma en al helemaal niet dat ik juist tijdens deze opgenomen sessie, opnieuw een dergelijke lichamelijke reactie zou hebben.

Het is alsof het zo heeft moeten zijn. Ik herinner me een helingsessie die een vriendin van een collega bij me deed, die doorkreeg dat er nog energetische resten van een oud trauma in mijn buik zaten en dat het belangrijk was dat ik dit onder begeleiding zou aanpakken. Dat is dus gisteren gebeurd. Het is zelfs gefilmd voor de televisie!

Totale genezing

Ik herinnerde me gisteren opnieuw de eenzaamheid die ik in mijn zoektocht voelde, naar mensen met dezelfde ervaringen als ik. Ik was destijds dolblij toen ik na lang surfen op internet iemand vond die haar genezing ook zo had aangepakt. Genezing gaat immers verder gaat dan slechts het lichamelijk weghalen van kankercellen door operatie, chemo, bestralingen of hormoontherapie. Een mens is meer dan alleen een klomp cellen en organen en wat mij betreft is het volkomen duidelijk dat ook op mentaal, emotioneel en spiritueel gebied heling plaats dient te vinden voordat een totale genezing bereikt kan worden.

Mijn bijdrage voor de wereld

Ik ben blij dat ik op deze manier een bijdrage kan leveren aan meer zichtbaarheid voor een andere, alternatieve manier van genezing. Want ja, ook ik ben nog steeds onder de indruk van alles wat er met mij gebeurd is. Soms moet ik mijn eigen blogs opnieuw lezen om mezelf ervan te overtuigen dat het werkelijk allemaal heeft plaats gevonden. Het is dan ook vast niet voor niets dat ik zo sterk de behoefte voel om mijn blogs te delen met de wereld. Ik hoor de laatste weken steeds meer hoe inspirerend ik ben voor anderen. Jawel, ook voor niet-kankerpatienten. Samen met de vrijwillige hulp van een aantal mensen om mij heen, bekenden en onbekenden, is er een e-book en een nieuwe website in de maak. Op deze manier kunnen mensen de informatie op het net nog sneller vinden.

Ben je ondertussen ook nieuwsgierig geworden? Kijk dan zondagavond 13 november om 20:15 uur naar Nederland 2. Ik ben benieuwd naar jouw reactie!

Gisteren arriveerde ik in Zweden, op het landgoed van mijn coschrijver Stephan Wik met wie ik in 2009 het boek Love Unlimited schreef. Stephan nodigde me uit om te komen herstellen op een plaats die zuiver en licht is, midden in de natuur van Zweden. Hier is Stephan vorig jaar gestart met zijn project Greenstones. Zo kon ik ook op mijn gemak schrijven aan de nieuwe roman waar ik aan begonnen was in maart, net voordat ik ontdekte dat ik ziek was. Na enig aarzelen nam ik zijn uitnodiging aan. Ik kan nu al zeggen dat ik er geen spijt van heb!

Stephan werkt vanuit zijn hart en hij werkt gepassioneerd. Dat kun je aan alles zien en voelen op deze pek waar ik nu vertoef. Het is er stiller dan stil, mijn oren doen er zeer van. Plotseling besef ik pas hoeveel geluid er altijd is in Nederland en de rest van Europa. Het is niet alleen de stilte, besefte ik vandaag want ook in Frankrijk maakten mijn lief en ik lange wandelingen tijdens onze vakantie in een stille en natuurlijke omgeving. Toch voelt het hier anders. Er is zoveel meer ruimte en het voelt vrediger en zoveel lichter!

De natuurlijke trilling van de energie van de aarde moet hier wel bijzonder hoog zijn, want alleen al door gewoon op een stoel te zitten en om me heen te kijken, lijkt het wel alsof ik in de hemel zit in plaats van op aarde, zo licht voelt het. Ik moet er echt aan wennen, ook mijn lichaam moet er aan wennen merk ik. Het is alsof alles op een natuurlijke manier helemaal tot rust komt. Ook in mijzelf. Plotseling begrijp ik wat Stephan mij jaren geleden al probeerde duidelijk te maken als hij vertelde over het verschil in leven tussen het drukke en volle Nederland en Zweden. Soms zijn woorden niet genoeg en kun je dingen alleen zelf ervaren.

Er zijn een aantal vrijwilligers aan het werk die hem helpen bij het project Greenstones. Het is de bedoeling dat het landgoed weer de uitstraling krijgt zoals het oorspronkelijk van nature hoort te zijn. De afgelopen maanden hebben ze al heel hard gewerkt met het kappen van bomen, het schoonmaken van rotsen, en graven van sloten, het bouwen van een yurt en het plaatsen van een hot tub. Er zijn dus veel plekken gecreerd waar je heerlijk kunt ontspannen als je hard gewerkt hebt aan het bouwen in de natuur. Er is zelfs een zwembad dat verwarmd wordt met zonneenergie! De vrijwilligers zijn allemaal op hun eigen manier ontzettend enthousiast om mee te helpen, gezien de vele blije reacties in het gastenboek. 

Ik bof maar met zulke lieve vrienden die me uitgenodigd hebben om hier een paar weken te verblijven. Het is werkelijk een paradijs op aarde. Ik geef mezelf even de tijd om te wennen aan deze uitzonderlijke plek en laat gebeuren wat er moet gebeuren. Het schrijven komt wel als ik er aan toe ben. De natuur wijst je hier de weg. Zo voelt het. Ik geef me er lekker aan over. Wordt vervolgd! 

Ben je ook toe aan een periode van rust en bezinning en ben je bereid om je handen uit de mouwen te steken en wil je meer weten over ecologisch bouwen en wonen? Kom dan ook naar deze paradijselijke plek. Ze kunnen altijd wel vrijwilligers gebruiken. Hier lees je er meer over. 

het huisje waar ik de komende weken mag logeren

Vanwege de borstontstekingsperikelen konden we niet in week 30 op vakantie naar Tjechie zoals gepland. Optimist als ik ben, zocht ik naar een alternatief en zo kwamen we op de natuurcamping in St. Oedenrode terecht. Het is een prachtige kleine camping met maar een beperkt aantal plekken, dus ideaal voor rustzoekers zoals ik! 

Tijdens ons verblijf werden we op een vroege ochtend verrast door twee Rooise journalisten die ons wilden interviewen over ons verblijf op de camping. Het resultaat lees je hier. Zo worden we nog eens beroemde kampeerders! 

Vandaag was ik op controle bij de mammacare verpleegkundige vanwege de ontsteking van mijn borst die na de bestralingen plotseling weer opspeelde. We waren allebei tevreden, want de ontsteking was duidelijk minder groot dan de laatste keer dat we elkaar zagen, vlak voor onze vakantie. Na vijf weken is de ontsteking van 10x8cm geslonken naar een plek van 5x3cm. Nu de laatste restjes nog! 

De vakantie heeft me goed gedaan. Lekker de hele dag buiten zijn, veel zwemmen, lekker koken en eten, genieten van de eenvoud van het leven en van elkaar. We hebben prachtige urenlange wandelingen gemaakt, spelletjes gespeeld en jawel, ook onze relatie weer eens uitgebreid besproken. Want zo'n langdurig genezingsproces heeft nogal wat invloed op je relatie. Alle aandacht ging naar mijn genezing en de aandacht voor de relatie zelf was minimaal. Wat ook logisch is, maar desalniettemin was het fijn om nu weer eens echt aandacht voor elkaar te hebben en in de relatie te investeren. 

Ook tijdens mijn vakantie heb ik weer regelmatig gemediteerd. De vuurplek die ik de vorige keer zag heeft inmiddels plaats gemaakt voor een nieuwe lente. Ik zag donkere aarde en pas gezaaid gras en een bleek lentezonnetje. Ik was er erg blij mee, want dat betekent dat er weer leven in mijn lijf komt! Dat heb ik gelukkig ook gemerkt

Een nieuwe lente betekent dat er straks ook weer zomer komt en dat alles weer gaat bloeien. Vanaf september ga ik weer aan de slag met coachen en de komende weken ga ik weer actief schrijven aan mijn nieuwe roman Dubbelliefde. Over zaaien en lente gesproken! Ik heb er ontzettend veel zin! Laat mijn bestseller maar komen!

'Het wordt er niet mooier op' zegt de mammacareverpleegkundige als ze mijn bestraalde borst inspecteert. Drie weken geleden raakte mijn borst opnieuw ontstoken en de enorme zwelling krimpt nu heel langzaam in met vreemde vormen en plooien als gevolg. Nee, het wordt er niet mooier op. 

Vorige week hadden mijn lief en ik een tantraweekend met een doorstartgroep waarvan ik de meesten gelukkig inmiddels ken. Ik realiseerde me plotseling dat mijn seksuele verlangen sinds de bestralingen nihil is. Een rare gewaarwording, want zo ken ik mezelf helemaal niet. Ik herinner me dat ik een paar maanden geleden een verslag las van een uitgebreide studie naar de invloed van operatie, bestralingen en chemotherapie op de vrouwelijke seksualiteit. Ik was verbaasd over de impact ervan: bij toch wel heel veel vrouwen veranderde het libido, jawel ook na bestralingen. Ik kon me daar destijds niet zo veel bij voorstellen en was er van overtuigd dat het mij niet zou gebeuren. Mijn seksdrive naar beneden? Welnee…

Niet dus.  Mijn seksdrive is vrijwel volledig verdwenen. Ik masturbeer niet eens meer!  Tijdens het tantraweekend was de confrontatie daar ineens. Ik deed een oefening met iemand waarbij we onze eigen seksuele energie moesten opwekken maar ook dat lukte maar een klein beetje. Weglopen kon niet en toen mijn oefenpartner na afloop heel liefdevol mijn ontstoken borst streelde, voelde ik de tranen achter mijn ogen prikken. 

Plotseling zag ik beelden van de binnenkant van mijn borst. Van mijn Taostische begeleider heb ik oefeningen gekregen om mijn borsten energetisch schoon te houden, ook in de toekomst. Bij meditatieve oefeningen zie ik vaker beelden, en zo zag ik bij het verwijderen van de negatieve energie uit mijn borst eerst zwarte draden, alsof er pek uit moest. Na verloop van tijd werd de kleur steeds lichter en de laatste week zag ik alleen nog maar een soort witte stofdeeltjes: as. 

Nu zag ik door de oefening bij het tantraweekend onder liefdevolle aandacht plotseling de beelden van de wond in mijn borst: een vuurplaats waar niets meer over was: alles was verbrand en een hoop as was alles wat er nog restte. Seksuele energie bij vrouwen ontstaat bij de borsten en het hart. Sja. Hoeveel duidelijker wilde ik het hebben? 

De beelden bleven maar komen, ik kon me er niet langer voor verstoppen. Ik vluchtte naar de douche en liet mijn tranen van verdriet vrijuit stromen, samen met het warme water de afvoer in. Plotseling voelde ik het verdriet van de aanslag op mijn lichaam, van de gevolgen van de operatie en de bestralingen. Ik kon niet meer stoppen met huilen, ook niet toen al die sterke mannen- en zachte vrouwenarmen mij kwamen troosten. Ik bleef maar huilen. 

Niets wegstoppen, niets uitleven was het thema van het weekend. Het was erg bijzonder om zo kwetsbaar te kunnen zijn in een groep, om zo mijzelf te mogen laten zien, mezelf te zijn. Na de huilbui ontstond er een serene rust. Het was alsof het vuur in mij ook gedoofd was: het vuur van het onbewuste verzet tegen alle gevolgen van de behandelingen van de borstkanker. 

Diezelfde week zocht ik vertwijfeld mijn overleden broer op tijdens een meditatie. Hoe moest dat nu verder met die ontsteking? Hij antwoordde me: 'je hoeft helemaal niet zoveel te doen. de oplossing is dichterbij dan je denkt. Je zult versteld staan van de eenvoud er van.' 

Ik begreep er niks van, zijn woorden maakte me nieuwsgierig en ongedurig: hoezo eenvoudig? Ik visualiseerde vervolgens hoe de vuurplek werd schoongemaakt, hoe er gras werd gezaaid, met gele bloemetjes en klavertjesvier en hoe er een beekje kwam met water om de laatste vuurresten af te kunnen voeren. Ik zag hoe een nog brandend stuk hout werd weggevoerd. Ik had het niet meer nodig. 

Vervolgens kreeg ik nog een wonderlijke boodschap van een van mijn gidsen, een groep elfjes. Een van hen zei me: 'Open je hart weer voor anderen. Alles wat je geeft komt in veelvoud weer naar je terug' De andere elfjes knikten bevestigend: ja Leonie, echt waar. Het is nu tijd voor balans. 

Ik realiseerde me dat ik de afgelopen maanden erg op mezelf was gericht en dat als ik straks weer wil werken, het zo niet kan. Tijd voor balans, ik snapte het meteen. Ik had de genoeg geoefend in het onvoorwaardelijk ontvangen. Die nacht droomde ik dat ik parttime ging werken op de radiotherapie ipv hele dagen. Ik had de middag voortaan vrij. Voor mij was het de boodschap dat ik over de helft heen was met m'n ontsteking en dat het vanaf nu minder zou worden.

Ik was dan ook blij dat in het ziekenhuis geconstateerd werd dat de zwelling was afgenomen. In overleg met de chirurg is het beleid nu afwachten. Geen nieuwe antibiotica of enge puncties dus. We geven het gewoon de tijd, het lichaam doet het zelf! Hoe eenvoudig kan het zijn? Ik slaakte een zucht van verlichting. De ondersteunende medicijnen van de natuurgeneeskundige om mijn imuunsysteem te versterken kunnen dus goed hun werk blijven doen en via @coachcaroline kreeg ik van iemand een heerlijke op maat gemaakte aromatische borstolie. De roodheid neemt nu echt af en de zwelling is een kwestie van een lange adem: dat kan nog wel een aantal weken duren. We kunnen in ieder geval op vakantie en daar ben ik blij mee want daar zijn we nu wel aan toe.

En m'n libiodo? Dat komt ook vast wel terug. We geven het gewoon de tijd. De oplossing is eenvoudiger dan je denkt. Mijn broer lacht: ik zei het je toch!

'Heb je een opvlieger?' vraagt de Mammacare verpleegkundige als ik met mijn hand het gutsende zweet van m'n voorhoofd veeg. 'Nou, dat zou mooi zijn' lach ik, denkend aan de adviezen van de oncoloog. "Maar zover ik weet komt het gewoon van het harde fietsen om op tijd te kunnen zijn." Tot mijn vreugde kon ik zomaar doorlopen, want ze liep deze keer op schema.

Ze kijkt naar mijn borst die sinds de ontsteking van afgelopen donderdag nu een behoorlijke zwelling vertoont in het operatiegebied van zo'n tien bij vijf centimeter. Ik maakte me toch wel wat zorgen, het was nog steeds zo groot, ondanks vijf dagen antibiotica. 'Het klinkt misschien gek, maar ik vind het meevallen. Ik ga even overleggen met de oncoloog, ze zit vlakbij.' Binnen twee minuten staat mijn nieuwe oncoloog voor m'n neus en onderzoekt m'n borst nauwgezet. 'Het is zich aan het reorganiseren.' Jawel, m'n borst is gelukkig veel minder pijnlijk dan vorige week en ook minder rood. Ze denkt niet dat het een abces is. Gelukkig. Doorgaan met antibiotica en donderdag zie ik haar weer terug op de geplande afspraak. Waarschijnlijk komt er wel een weekje kuren bij. Of niet natuurlijk. 

Want vanochtend onder de douche bij m'n dagelijkse oefeningen, een soort combi van yoga en mediteren ontdekte ik dat het werkt als ik duizenden denkbeeldige zonnetjes m'n borst in stuur. Zonnetjes die vrolijk zijn en die als cliniclowns de witte bloedcellen ondersteunen bij hun werk om de bacterixebn te doden. 

Het is erg leuk om te visualiseren, vooral als dat wat je visualiseert ook bij je past. Ik had van mijn Taoxefstische begeleider een andere visualisatie meegekregen van een grote grijnzende zon die langs mijn lichaam ging, maar die deed me niet zoveel. Ik dacht aan de zonnetjes van m'n iPhone, zo leuk en vrolijk! Ik begon te grijnzen. Jawel, heel m'n borst vol met zonnetjes, die daar binnen denkbeeldig de boel in m'n lichaam opvrolijken. Daar word ik zelf ook vrolijk van! Ik begon als vanzelf te grijnzen. Uiteraard is lachen alleen maar goed voor je gezondheid, dus deze hou ik erin bij mijn dagelijkse oefeningen.

Na het ziekenhuisbezoek fiets ik de aangrenzende polder in. Ik heb na al die dagen binnen zitten (lees liggen) vooral behoefte aan bewegen in de natuur nu ik weer wat meer energie heb. Het is prachtig buiten. De zon schijnt en er staat een heerlijke bries. Dubbele zon vandaag, denk ik, terwijl ik geniet. Ik bof maar met mezelf met zoveel zonnetjes vandaag. 

Tranen springen in mijn ogen als Jacomien van VPRO-thema me vraagt hoe ik me voel. 'Een huilende kankerpatient, dat scoort mensen' flitst door me heen, want plotseling ben ik me erg bewust van de camera die op me gericht is. Ik laat de gedachte en de camera meteen weer los als ik voel hoe de tranen beginnen te stromen. Het hoort er gewoon bij. Ik mag ook even teleurgesteld zijn en balen nu ik opnieuw een borstontsteking heb en al mijn plannen in duigen zie vallen. 

Kapotte oksel na bestraling

Ik had al een paar moeilijke weken achter de rug. Twee dagen nadat de bestralingen afgelopen waren begon mijn oksel enorm te branden en te vervellen. Dat is toch van een andere orde dan wanneer je te lang in de zon hebt gelegen. Het deed pijn bij iedere beweging en ik smeerde me suf met calendulazalf. Ik zag de kapotte plek steeds verschuiven en het sterk verkleurde gebied hield op bij de rand waar mijn BH had gezeten. De enige periode in mijn leven dat ik dagelijks een sportbh droeg was tijdens de bestraling. Dit op aanraden van de Mamacare verpleegkundige: het zou beter zijn voor de wondgenezing. Maar niet voor mijn oksel, constateer ik nu zelf. Inmiddels ligt ie weer in de kast. Vrijheid voor mijn borsten!  

Toen de oksel was genezen gunde ik mezelf een dagje sauna, verjaardagscadeautje van een van mijn vriendinnen. Maar misschien was dat toch teveel van het goede, want twee dagen later was mijn borst binnen een halve dag weer helemaal opgezwollen, net zoals vlak na de operatie. Voor mijn gevoel is het nooit helemaal weg geweest want rond het litteken bleef het maar warm en er bleef zo'n raar plekje dat dikker was. Drie artsen stelden me gerust, maar mijn twijfel bleef onderhuids hangen. Deze keer gaat de ontsteking gepaard met koorts, en is gevoeliger en pijnlijker dan toen. Natte washandjes en ijscompressen verlichten gelukkig de pijn. Ik troost me met de gedachte dat achteraf gezien, ik mijn gevoel dus kan vertrouwen. 

VPRO thema over kanker en zelfmanagement

Gelukkig had ik de dag erop een afspraak met mijn nieuwe oncoloog. VPRO-thema zou het ziekenhuis bezoek filmen. Iemand op twitter attendeerde me op de oproep van de VPRO die kankerpatienten zocht die nog in hun behandeling zaten, voor een uitzending over kanker en zelfmanagement. Ze zochten nog iemand die naast een reguliere behandeling, ook de alternatieve hoek betrok in het genezingsproces, om zo de voor- en nadelen van de verschillende keuzes in kaart te brengen.

Ik hoefde niet lang na te denken. Hoewel ik in de eerste instantie voor mezelf blog en voor mijn naaste omgeving natuurlijk, merkte ik al vaker dat ik mensen inspireer met mijn manier van benaderen van mijn genezingsproces. Door mee te werken aan het programma kan ik wellicht nog meer mensen inspireren of op andere gedachten brengen. Ik heb de afgelopen maanden zoveel gelezen en geleerd en er is meer dan genoeg om te vertellen en te delen.

Een nieuwe oncoloog

Het was een fijn gesprek met mijn nieuwe oncoloog, gelukkig. Want kiezen voor een andere arts omdat iemand niet bevalt, daar komt toch een staaltje assertiviteit bij kijken. Dat is in het verleden nog wel eens een thema voor me geweest, maar gek genoeg ging het me deze keer goed af. Kan ook niet anders als je jezelf plotseling de belangrijkste persoon in je leven beschouwt en echt voor jezelf gaat staan. Dan is assertiviteit ineens een peulenschil. Een oncoloog die niet bij me past en die me verkeerd informeert: dat helpt me niet. 

Afzien van chemo- en hormoontherapie

Spannend vond ik het wel een beetje, omdat ik de oncoloog ook ging vertellen dat ik af zag van de voorgestelde hormoontherapie. Uiteraard ging ze hierover met me in gesprek en verzocht me om er nog eens goed over na te denken. Logisch, gezien van uit haar functie en belevingswereld. Ik ken haar wereld vanuit mijn eigen werkervaring in de gezondheidszorg. Mijn wereld is daarbij veel groter geworden sinds mijn bewustzijn de laatste jaren enorm is vergroot. Hierdoor is mijn blik op de wereld veranderd en ervaar en benader ik dingen anders.

Ik heb heel lang gedaan over deze keuze en kan uiteindelijk alleen maar mijn innerlijk weten volgen. De relatie met mijzelf is levenslang en ook de consequenties zijn voor mij. Gelukkig hadden we allebei geen last van de camera. Mijn eigen genezing blijft gewoon het belangrijkste, zo'n TV-uitzending is dan eigenlijk bijzaak.  

Verandering in plannen van mijn genezing

Hoewel ik het al verwacht had, schrok ik toch nog van de bevestiging van de oncoloog dat mijn borst inderdaad ontstoken was, en dat ik echt aan de antibiotica moest. Daar ging mijn weekje ontgiften! Volgende week zou ik met een vriendin naar kuuroord De Schouw gaan, om ons lichaam te zuiveren en reinigen. Voor mij een onderdeel van mijn eigen genezingsproces, want kanker zaait zich in mijn ogen sneller uit in een lichaam dat vol met afvalstoffen zit. Voor mij houdt het genezingsproces niet op bij een reguliere behandeling. Gezond zijn en gezond blijven is mijn verantwoordelijkheid. 

In plaats van mijn gezondheid weer op te kunnen bouwen, keldert deze met de ontsteking weer een stuk naar beneden. De afgelopen dagen heb ik niets anders gedaan dan op de bank gelegen en overdag een dutje doen omdat ik zo moe was. Jawel, het energieniveau is weer een stuk gedaald. Het is niet anders. Na een dag balen en bellen (de reist moest geannuleerd worden, en als je geen inkomen hebt is dat toch een zorg) zit ik weer helemaal in de overgave. De oefeningen die ik heb gekregen van Ludwig van Yin Yang Balance helpen me hier bij. 

Overgave en leven in het nu

Steeds opnieuw leer ik de les: je kunt het leven niet regelen. Life is what happens to you while making other plans. Het gaat alleen om de dag van vandaag. Leven in het hier en nu. En zo heb ik plotseling een hele lege week tot mij beschikking. Zou ik dan nu echt toekomen aan het schrijven van mijn roman? We zullen het zien. Ik beloof mezelf deze keer niks. Wie weet wat er dan allemaal gebeurt! De ontsteking vermindert trouwens niet echt veel nu na vier dagen antibiotica, dus morgen ga ik eerst weer even bellen met het ziekenhuis. 

Oh ja, er worden nog meer opnames gemaakt voor de uitzending van VPRO-thema, over kanker en zelfmanagement. Naast mij worden nog twee patienten gexefnterviewd, die wel gewoon de voorgestelde reguliere behandelingen aangaan. Volgens mij wordt het erg leuk en informatief. De uitzending komt op zondag 13 november op TV. Ik hou je op de hoogte!  

De blijde boodschap van irritatie

Ik had nooit gedacht dat ik zo blij zou zijn met gevoelens van irritatie, maar sinds afgelopen donderdag is dat echt zo. Ik had namelijk mijn laatste lesdag als trainer aan de Academie voor Counselling en Coaching. Bij het afscheid wensten veel studenten me beterschap en spraken de wens uit dat ze hoopten dat het in de toekomst echt goed met me zou blijven gaan. 'Hoezo ik hoop dat het goed blijft gaan?' dacht ik in een flits van een seconde 'Ik WEET gewoon dat het goed met me blijft gaan'  Ik voelde hoe de irritatie van binnen toenam, des te vaker ik dezelfde wensen te horen kreeg. En dat terwijl ze het allemaal hartstikke lief en goed bedoelden! Ik merkte ook hoe blij ik was toen een student zei dat ze zeker wist dat het goed met mij zou blijven gaan. Hoera, er komt ook erkenning! 

Het conflict tussen mind en innerlijk weten

Jawel, het is ook een beetje vreemd, ook voor mij. Want ja, angst is een slechte raadgever en natuurlijk gaat in mijn hoofd soms ook dat stemmetje met mijn gevoel en innerlijk weten in discussie. Hoe kun je dat nu zeker weten, wacht eerst maar eens af! Dat is typisch iets wat onze mind doet. Maar telkens weer opnieuw word ik bevestigd door wat ik diep van binnen voel.

Tijdens mijn meditaties krijg ik steeds dezelfde boodschappen, soms van een groep engelen, soms van een Engels sprekende gids en soms door met mijn Hogere Zelf in gesprek te gaan en antwoorden te krijgen. Het is voor mij een nieuwe wereld waar ik pas sinds een paar jaar toegang tot heb. Jawel, ook ik moet er nog steeds aan wennen, want ik ben van nature praktisch en sta met twee voeten op de grond.

Hulp en steun van anderen

Soms zoek ik hulp en steun van anderen, want natuurlijk heb ook ik dagen dat ik het moeilijk heb of dat ik me minder energiek voel. De bestralingen zijn afgelopen maar de huid in mijn oksel is uiteindelijk toch stuk gegaan en mijn energieniveau is nog steeds niet op het oude niveau. Dat is ook logisch want het is hard werken voor mijn lijf om al die afvalstoffen weg te werken.

Afgelopen vrijdag kreeg ik een reading en healing van mijn intervisiecollega Karin Vrielink en haar vriendin. Zij kende mij niet, maar kreeg al snel boodschappen door van mijn pas overleden broer die onmiskenbaar waren. Ik weet dat hij er nog is omdat ik soms contact met hem heb, maar het is ook voor mij overweldigend om die bevestiging op die manier te krijgen. Zijn boodschap was overduidelijk: ik hoef niet langer te twijfelen, ik mag vertrouwen op mezelf en wat ik weet, het gaat met mij niet zo aflopen als met hem maar heel anders! 

Het is teveel en te persoonlijk om alles in een blog op te schrijven, dus wie weet komt er ooit nog wel een boek over. Voor mij was de reading een bevestiging en een steun in de rug om nog meer op mezelf te vertrouwen. Want ja, uiteindelijk ben ik zelf degene waar ik altijd de rest van mijn leven mee te maken krijgt. 

Bij de een na laatste bestraling merkte ik dat de woorden van mijn visualisatie veranderden. Plotseling was ik niet meer zo zeker dat er nog tumorcellen in mijn lichaam zaten en bij de laatste bestraling voelde ik heel duidelijk mijn innerlijke weerstand: deze is overbodig, alles is al weg, deze is echt niet meer nodig. Met een soort van schuldgevoel naar de rest van mijn lichaam die daardoor onnodig een extra dosis straling kreeg. Een rare gewaarwording. 

Lachen en genieten

Bij de reading kreeg ik ook de bevestiging dat het tijd is om te lachen en te genieten en om weer te vertrouwen in de toekomst. Stapje voor stapje, want ja, mijn lichaam moet nog herstellen en ook het ontgiftingsproces van mijn darmen komt er nog aan. Want voor mij is het wel belangrijk dat mijn lichaam ook gezond blijft en dat kan niet met al die afvalstoffen die nog in mijn lijf zitten. Ook daarover kreeg ik bevestiging, wat ik heb al een weekje ontgiften gepland. En ja, echt hilarisch: ik kreeg ook de bevestiging dat ik veel bevestiging nodig had en dat ik dat nu echt mag loslaten. 

Op mezelf vertrouwen en meer genieten dus. Ik ga er voor! 

En jij, hoe goed durf jij op jezelf te vertrouwen?

'En, hoe is het gegaan met de bestralingen?' vroeg de radiotherapeut gisteren 'Het gaat best goed' zei ik. 'Maar ik had me ook voorgenomen dat dat zou gebeuren'. Hij lachte en ik ook. 

Morgen heb ik mijn laatste bestraling van de 21 die op het programma stonden. Ik kijk er naar uit! Het betekent het afscheid van de periode van reguliere behandelingen waarvoor ik had gekozen om mijn genezingsproces van borstkanker te ondersteunen. De periode van bestralingen heb ik goed doorstaan: de moeheid is me reuze meegevallen en de huidreactie is pas sinds deze week zodanig dat ik denk: mmmm, het is nu wel erg warm en rood. Ook de radiotherapeut was gisteren tevreden met mijn 'nauwelijks huidreactie'. 

Gebruik van gedachtekracht

Vanzelf is het echter niet gegaan. Het gebruik van gedachtekracht is namelijk een van de ondersteunende behandelingen die ik heb toegepast tijdens mijn bestralingen. Ik had al snel ontdekt dat de reactie van mijn lichaam savonds veel minder was, als ik dat toepaste. De ene keer dat ik het niet deed omdat er een vriendin meeging en we alleen maar zaten te kletsen, voelde ik de hele avond mijn borst branden. 

Ik was en ben er van overtuigd dat gedachtekracht een enorme impact heeft op het effect van de behandeling. Voor iedere bestraling nam ik even de tijd om te mediteren. In gedachten bedankte ik de kankercellen voor hun boodschap en vertelde ze dat de straling die zo zou komen, hen zou helpen om terug te keren naar het licht: ik had hen niet meer nodig. Ik vertelde mijn gezonde cellen dat het nodig was en dat ze er bovenop zouden komen en ik stuurde hen alle liefde die ze nodig hadden. Ook vroeg ik 'boven' om bescherming voor al mijn gezonde cellen. 

Waar andere patixebnten in de wachtkamer in tijdschriften lazen, sloot ik mijn ogen. Ik merkte dat ik steeds sneller contact kon maken, het werd al snel een gewoonte. Ook gaf ik mijn borst dagelijks Reiki: universele liefdesenergie. Want liefde heelt, daar ben ik van overtuigd.

Een blijvende uitdaging: eierstokken ja of nee?

De radiotherapeut vroeg me of ik de CD met foto's en onderzoeken wilde hebben. 'Geef maar mee' zei ik 'dan kan ik later bewijzen dat ik ooit borstkanker heb gehad'  Hij vroeg me naar mijn besluit rondom de hormoontherapie en ik vertelde hem over mijn ervaringen en inzichten van de bijscholing Systemisch Werken met Ziekte en Trauma. Hij keek verrast, en vertelde dat mijn nieuwe oncoloog me straks vast zou proberen over te halen om toch hormoon therapie te doen, in ieder geval om mijn eierstokken stil te leggen: hetzij chemisch of operatief. 

Sja, die overgang. Het biedt blijkbaar voordelen voor vrouwen die hormoongevoelige tumoren hadden zoals ik. Die eierstokken blijven soms toch met een klein stemmetje door mijn hoofd spelen, ook al zegt mijn onderbewuste volgens de test bij de NEI therapeute dat het niet nodig is om ze te verwijderen en denk ik zelf dat het 'energetisch verwijderen' van de tumor genoeg was. 

Eierstokken met pensioen

Ik had een tijdje geleden al bedacht dat ik mijn eierstokken natuurlijk ook gewoon met pensioen kon sturen. Of het in ieder geval kon proberen. Ik word volgende week 49 en de kans is groot dat ik binnenkort vanzelf in de overgang kom, zonder operatie of chemische middelen. Ik besloot dat ik de natuur natuurlijk ook gewoon een handje kon helpen door het inzetten van gedachtekracht. Maar op de een of andere manier deed ik het niet. Want ja, de overgang, associaties met opvliegers en lichamelijke ongemakken, wie zit daar nu op te wachten? 

Vandaag tijdens mijn meditatie kreeg ik door dat ik alleen mezelf hoef te bevestigen en dat ik mezelf ook even de tijd mag geven om te wennen aan het idee van 'de overgang' en dat het belangrijk is om deze positief te kunnen benaderen. Want als ik dat kan, kan ik ook vol overtuiging mijn volgende periode van gedachtekracht inzetten en mijn eierstokken 'met pre-pensioen sturen'. Wie niet waagt wie niet wint, ook al denken velen wellicht dat ik gek ben geworden. Ik geloof dat het kan en wil het in ieder geval proberen. Het wordt een kleine wijziging op de MIR zelfhelingsmethode die door veel mensen zo succesvol wordt toegepast: een Mentale en Intuxeftieve Reset. 

Meer weten over MIR? Bekijk dan de filmpjes op deze site. 

Ondertussen heb ik een boek besteld over de overgang, dat me beslist gaat helpen om deze positiever te benaderen: Het eigenwijze vrouwenboek 

En jawel, ik ben net zo benieuwd als jij hoe dit gaat aflopen! Wordt vervolgd! 

'Ben je niet bang dat het straks terug komt?' vroeg iemand me gisteren aan de telefoon, die ik sinds tijden weer eens sprak en me nog niet had gesproken sinds ik ontdekte dat ik borstkanker had. "Nee, eigenlijk niet, nou je het zegt…' Ik was eigenlijk verwonderd over mijn eigen reactie en deze ontdekking. Want ik voelde gisteren en ook vandaag geen spoortje van angst meer.

Natuurlijk heb ik die angst wel gehad. Vooral in de periode dat mijn broer ook ernstig ziek was en hij steeds zieker werd en uiteindelijk overleed aan kanker. Dat hakte er behoorlijk in. Mijn zelfvertrouwen in mijn eigen genezingsproces en het vertrouwen in het zelfgenezend vermogen van mijn lichaam werd hierdoor behoorlijk op de proef gesteld. Ik ontdekte ook hoe angst al je energie op vreet, en hoe destructief het kan zijnx10 als je er niets mee doet. 

Angst voor de dood?

In die periode ben ik behoorlijk wat angsten tegen gekomen. Ik riep altijd: ik ben niet bang om dood te gaan. Ik had immers bij de transmissietraining bij Vartman ervaren dat mijn ziel mijn lichaam kon verlaten, en dat dit helemaal niet eng was. Ook had ik gevoeld hoe mooi het licht is waar je naar toegetrokken wordt, maar destijds voelde ik ook al heel sterk: het is te vroeg voor mij: ik heb nog teveel te doen in dit leven. Ik blijf hier. Ik wil leven! 

Toch kwam ik de angst voor de dood nogmaals tegen. Ik was in paniek en zweette echt peentjes, tot iemand op twitter me zei dat het niet de angst voor de dood is, maar de angst om het ego los te laten. Hij had gelijk. Want het was mijn ego. Wat als ik er niet meer ben? Ik heb zoveel te bieden aan de wereld? Wie helpt dan al die mensen in polyamoreuze relaties? Nou, anderen dus. Niemand is onmisbaar en ik ook niet. Toen ik me dat realiseerde kwam er lucht. Heel veel lucht. Ik kon dus rustig sterven als het moest. 

Er waren nog meer angsten. Durf ik te vertrouwen op mezelf en tegen het advies van de reguliere geneeskunst in te gaan? Durf ik te vragen om een oncoloog die beter bij me past? Durf ik de angst om mij te verliezen te laten bij mijn geliefden en familie of laat ik me er door bexefnvloeden?

Angst voor of vertrouwen in de toekomst?

Durf ik mijn angst voor de toekomst op het gebied van financixebn (ik leef nu van mijn spaargeld) los te laten door erop te vertrouwen dat straks mijn praktijk weer gaat lopen als het geld op is? Durf ik nieuwe wegen te ontdekken en aan te gaan die beter bij me passen als ik straks weer ga werken? Want ja, hoe crexeber ik meer rust in mijn leven en zorg ik dat ik meer contact krijg met de natuur? Hoe zorg ik ervoor dat mijn roman een bestseller wordt en dat ik goed betaalde lezingen kan geven? Hoe kan ik mijn energie beter bewaken en mijn lichaam beschermen tegen negatieve invloeden?

Met die laatste toekomstgerichte vragen ben ik nog wel even bezig maar gelukkig heb ik ook nog de tijd om dat goed uit te zoeken. Gelukkig heb ik ondertussen wel heel veel angsten getransformeerd. Door ze aan te gaan, er in te duiken, ze te voelen en er bij te blijven, de boodschap te ontdekken en uiteindelijk de keuzes te maken die echt bij mij passen. 

Ik ontdekte dat wanneer je al je angsten los laat, ook die van het ego, er alleen het NU is dat over blijft. Ik leef vandaag, en ik geniet er van. Iedere dag ontdek ik de kleine en prachtige geschenken van het leven. Ik ontdek hoe belangrijk de Liefde is. De liefde voor mezelf, voor mijn lichaam, voor mijn familie en vrienden, voor de natuur, voor de mensheid. En de liefde die ik mag ontvangen. Het is onmetelijk groot en ik ben er onwijs dankbaar voor. 

Angst of liefde? Liefde wint. Als je durft tenminste…