Vandaag ben ik over de helft van het aantal bestralingen en heb ik nummer 12 van de 21 achter de rug. Tot nu toe verlopen de bestralingen vrijwel zonder problemen, zoals dat heet. Buiten een gevoeligere linker borst die iets warmer aanvoelt dan de andere, af en toe wat steken en sinds een paar dagen wat wisselingen in energie, gaat alles vrijwel moeiteloos. 

Dat is voor mij niet zo verwonderlijk. Vrijwel al mijn energie gaat zitten in mijn genezingsproces en mijn persoonlijk behandelplan: Liefde, reiki, liefde, meditaties, visualisaties, lezen van ondersteunende boeken, gezonde voeding, liefde, rust en beweging en intens contact met de natuur. Ik hou nauwelijks tijd over voor andere dingen. Plannen maken heb ik al een tijdje opgegeven.

Acceptatie en leven in het nu

Ik leef steeds meer in het hier en nu, in het moment en accepteer alles wat er komt of niet komt als een kado. Het rustige leeftempo, de emoties en de tranen, de gevoelens van dankbaarheid. Zelfs mijn eigen imperfectie en slordigheden accepteer ik moeiteloos, want reageren op alle mails zit er bijna niet in. Ik voel me er niet eens schuldig over… oeps! Sommige mensen schrijven lieve dingen en zeggen me dat het nu mijn tijd is, dat alle liefde die ik altijd naar anderen heb gestuurd, nu zelf mag ontvangen en het ook aan mezelf mag geven. Het is ook zoals ik het ervaar, ik voel me zo ontzettend dankbaar voor al die lieve aandacht en mensen die meeleven! 

Afgelopen week was mijn lief er ook, hier op de minicamping in Sint Oedenrode. Dus werd het buiten de bestralingen om ook een weekje vakantie. Heerlijk. Soms fietsten we naar Eindhoven, lekker mezelf in het zweet werken en daarna uitgeput heerlijk eten samen en genieten van de buitenlucht en van elkaar. 

Nu ben ik heerlijk alleen op de camping. Er zijn geen andere gasten en hopelijk blijft dat ook zo. Deze week wil ik namelijk het besluit nemen over de hormoontherapie: ga ik het wel of niet doen? Die keuze had ik al veel eerder willen nemen, maar door alle impact rondom het overlijden van mijn broer had ik daar op dat moment geen ruimte voor. Ik merk dat ik nu langzamerhand weer dichter bij mezelf kom en dat is fijn.

Hormoon therapie ja of nee? Boodschappen van mijn onderbewuste

Vorige week had ik deel twee van een bijscholing Systemisch werken met Ziekte en Trauma. Een wonderbaarlijke dag die precies op het juiste moment kwam. Op dit moment sta ik heel dicht bij mezelf en ben ik erg gevoelig voor energie. Ik was dan ook niet verbaasd dat tijdens een van de oefeningen, ik hele sterke lichamelijke reacties ervoer bij de keuzes rondom hormoontherapie. De boodschap die ik kreeg van mijn onderbewuste was helder en duidelijk.

 Bij de keuze voor Tamoxifen kreeg ik het warm en benauwd en werd ik misselijk. Ik wilde er meteen van weglopen: het voelde zo ontzettend fout! Let wel: ik wist niet dat ik op de keuze voor Tamoxifen stond, die keuzes waren namelijk voor mij niet zichtbaar. Ik hoefde bij iedere keuzemogelijkheid alleen maar te registreren wat er met mijn lichaam gebeurde. Bij de aromataseremmers werd ik onzeker op mijn benen, en kreeg ik het gevoel dat ik er doorheen zakte. Deze medicijnen hebben als bijwerking botontkalking. Sja. 

Zo kreeg ik bij de zes verschillende keuzes rondom hormoontherapie zes verschillende boodschappen via lichamelijke reacties van mijn lichaam. Ik kende de oefening van jaren geleden, toen ik worstelde met keuzes rondom samenwerking en mijn bedrijfsplannen. Ik luisterde toen niet genoeg naar de boodschappen van mijn onderbewuste, en de samenwerkingen zijn uiteindelijk stopgezet. Precies zoals mijn onderbewuste al eerder had aangegeven. 

Opgedane ervaringen uit het verleden bieden geen garanties voor de toekomst… of toch wel?

Nu is een behandeling van borstkanker wel even andere koek dan ja of nee zeggen tegen een samenwerking met collega's. Het hoort bij het ondernemerschap dat je dingen probeert en dat dingen soms mislukken. Ervan leren, doorgaan en opnieuw beginnen hoort bij ondernemen. Falen bestaat niet, er zijn alleen maar leermomenten. Bij keuzes rondom de behandeling van borstkanker gaat het ook om risicomanagement: een zo groot mogelijke kans op genezing, tegen de beste prijs. Voor mij is dat een hoge kwaliteit van leven en dat laatste is voor mij erg belangrijk. 

Ik ben niet bang om te sterven maar ik wil wel graag leven. Voluit leven. Of zoals iemand me onlangs schreef: Je hebt in deze wereld nog veel te doen. Dat klopt. Ik wil nog heel veel boeken schrijven en lezingen geven en ook deze periode van genezing biedt volop leermomenten die ik graag wil delen met de wereld. Het voelt soms alsof ik eerst de theorie heb geleerd en nu praktijkexamen mag doen.

Innerlijke stem 

Het allerbelangrijkste bij al deze keuzemomenten is dat ik er zelf achter kan staan. Dat ik durf te vertrouwen op mijn innerlijk weten en op de stem van mijn hogere Zelf, zoals ze dat in spirituele kringen zo mooi noemen. Sja. Die stem zegt veel mooie dingen tegen me, maar die zijn niet altijd gangbaar in de gewone wereld. Van huis uit ben ik net zo'n nuchter als mijn overleden broer, spiritualiteit is voor mij vrij nieuw en twijfelen is sowieso mijn thema. Ik wil daarom altijd alles en dat kan niet altijd. Zo kan ik als gevolg heerlijk keuzes voor me uit schuiven om maar niet de verantwoordelijkheid te hoeven nemen voor de consequenties van mijn keuze. herkenbaar?

Ik besef echter ook dat dit misschien wel het grootste kado is van mijn borstkanker: het leren om keuzes te durven maken en zelf de verantwoordelijkheid nemen voor mijn gemaakte keuzes en dus voor mijn leven. Want uiteindelijk ben ik zelf degene met wie ik de rest van mijn leven altijd te maken heb, tot aan mijn dood en zelfs erna…

Ik ben dus blij met een weekje voor mezelf in de natuur. De beste plek voor mij om tot mezelf te komen en in contact te staan met mezelf. Een keuze maken die bij mij past en dan er helemaal voor gaan… pfff!

Wish me luck!