Het waren heftige maar ook mooie dagen dit weekend. Voor mij is het duidelijk: ik zit volop in het helingsproces van mijn borstkanker. Een helingsproces op zielsniveau. Want het wordt mij steeds duidelijker dat je lichaam en geest niet van elkaar kunt scheiden en dat je alleen echt kunt genezen als je ook op zielsniveau heling kunt laten plaatsvinden. Hoewel je sommige helingsprocessen alleen zelf kunt doen, heb ik ook enorme warmte, steun, hulp en impact ervaren van mensen om mij heen. 

Zaterdag had ik een oproep gedaan aan mensen om mij te ondersteunen tijdens mijn meditatie en om aansluitend heling te sturen naar de slachtoffers in Japan. Aanvankelijk maakte ik me zorgen: hoe weet ik nu tijdens de meditatie wanneer het kwart over twaalf is en hoe ik weet ik wanneer ik kan overschakelen naar heling sturen naar Japan? Ik overwoog zelfs even om een wekker te zetten maar bedacht me toen dat ik tijdens de transmissietraining, van Jezus juist geleerd heb om me over te geven en dat alles altijd precies zo gebeurt als nodig is. Vertrouwen dus. 

Ik gaf me over aan het proces, het was heel mooi. Ik werd echt begeleid door 'boven', kreeg aanwijzingen wat ik moest doen, mijn handen op mijn borst leggen en naar binnen gaan in mijn buik. Ik voelde de enorme warmte van de anderen als een deken om mij heen. Ik zag wederom beelden van seksueel geweld, ervaringen die ik in het licht mocht zetten. Daarna mocht ik het liefdeslicht naar mijn eigen borst sturen om te helen en weer later kreeg ik de boodschap om het naar de aarde te sturen. 

Ik ging nog wel even met 'boven' in gesprek, want ja, hoe communiceer ik dit nu met de buitenwereld? Hoe zorg ik ervoor dat ik de komende periode van mijn genezing inkomen blijf crexebren? Ik kreeg als antwoord dat ik het groot mocht maken, dat ik er een televisiecampagne van mocht maken. Ik moest lachen, wat een bizar antwoord. Trust us, trust yourself. En meteen erna: you are ready. Ik opende mijn ogen en was uiterst verrast: de wijzers van de klok stonden precies op kwart voor een. 

Ik was zo beduusd van de sessie en de enorme tintelingen die ik voelde in mijn lijf, dat ik even moest bijkomen. In wat voor wereld was ik terecht gekomen? De ervaringen van de mensen die mee geheeld hadden op afstand waren bijzonder indrukwekkend. Hun beschrijvingen van wat zij zagen sloten akelig nauwkeurig aan bij mijn eigen ervaringen. Het is voor mij duidelijk dat zij belangrijk werk hebben verricht met betrekking tot het genezingsproces van mijn borstkanker. Ik werd overvallen door gevoelens van liefde en een enorme dankbaarheid. 

Maar dan de vragen: hoe gedetailleerd beschrijf ik dit in mijn blogs? Wat hou ik voor mezelf, wat beschrijf ik in het boek rondom mijn genezingsproces dat ik ga schrijven? Ik besloot een dagje te wachten en alles even te laten bezinken.

Gisteren was het verjaardagsfeest van mijn moeder die 80 werd. Alsof het zo moest zijn, een dag waarop ik mijn tantes weer zou zien en veel neven en nichten uit de familielijn van mijn moeder. Want ik weet dat mijn ziekte daarmee verbonden is, met de trauma's uit het verleden. Ik werd heel vroeg wakker en voelde de uitnodiging om te gaan mediteren. Deze keer was ik alleen. Ik volgde weer de aanwijzingen die ik kreeg van 'boven' en had een bijzondere helingssessie die te maken heeft met de innerlijke existentiele overtuiging niet gewenst te zijn op deze aarde. Maria was erbij en vele engelen. Zij hielpen mij bij het helingsproces van mijn innerlijk kind. 

Gelukkig was mijn lief er en kon ik naderhand heerlijk bij hem uithuilen. Het werd sowieso een jankdag. Want het was erg emotioneel om daarna mijn moeder weer te zien en samen te huilen. Haar liefde te voelen en de verbinding te voelen. De liefde te voelen van zoveel mensen in mijn familie die van me houden, die zich zorgen maken om mijn genezing. Het was een dubbele dag met dubbele emoties maar ook zo verdomde rijk. Zoveel dankbaarheid. 

Vannacht werd ik zoals gewoonlijk weer midden in de nacht wakker. Ik kreeg de boodschap van een helende hartsessie. Ik was te moe om te mediteren en heb gevraagd om mij de boodschap te geven via mijn droom. Ik droomde over een meisje dat losgelaten werd maar die dat niet wilde. Haar lichaam hing vervolgens tegen het plafond, zoals je dat ook wel eens in films ziet. Ze kwam ook weer terug.

Vandaag vindt mijn leven weer plaats in de gewone wereld. Want vandaag vindt het MRI onderzoek plaats dat uitsluitsel moet geven over de twee tumoren in mijn borst. Zijn ze met elkaar verweven, zijn ze van dezelfde soort, is die kleine ook kwaadaardig en zo ja, dan volgt er deze week nog een punctie. Ook is de uitslag van de MRI bepalend voor het operatieplan: wordt het borstsparend of toch een amputatie? Spannende tijden dus. Ik grap wel eens dat ik met mijn voeten in de modder sta en met mijn hoofd in de wolken en dat daartussen mijn leven zich bevindt. Vandaag is het weer een dag in de modder. Of eigenlijk is de klei nu een betere metafoor bedenk ik me nu.

Ik ben vol vertrouwen over het genezingsproces. Gisteren lag bij thuiskomst het boek 'De helende reis, van Brandon Bays in de bus, een vrouw die door middel van zelfheling zichzelf genas van een grote tumor in haar buik. Het verraste me niet eens dat zij haar boek begint met de vermelding dat zij haar kanker zag als een 'wake up call'. Het waren dezelfde woorden die ik doorkreeg tijdens mijn eerste meditatie waarbij ik in mijn tumor ging, maar nog niet wist dat het kanker was…. 

Deze week staan er nog een aantal afspraken gepland waarvan ik weet dat er weer heling zal plaatsvinden. Nee, ik ben er nog niet, het is nog niet klaar. Er ligt nog een stuk uit te werken dat te maken heeft met mijn tweelingziel, uit een vorig leven. Maar vandaag eerst even aandacht voor de gewone dingen van het leven.

Ik ga vandaag ook nadenken over de boodschap: 'make it big'. Ik geloof er namelijk in dat met alle processen die deze week nog gaan plaatsvinden, de grote tumor volgende week al een heel eind geslonken is of misschien zelfs helemaal verdwenen is. Een soort van Wedden Dat. Ik heb nu al het gevoel dat de plek van de tumor veel zachter aanvoelt. Ook heb ik het voorgevoel dat de kleine tumor kwaadaardiger is dan de grote. Dat mijn oksels schoon zijn en de kanker niet verder uitgezaaid is. Ik weet dat ik genees. Ik heb de wereld veel te veel te bieden, mijn levensreis is nog niet ten einde. Ik ga nog heel veel boeken schrijven en lezingen geven voor grote groepen. Ik geloof er in en het is ongelofelijk heerlijk om te weten en te voelen dat ik gesteund wordt. 

Ik ga ervoor.